ҚҰДАЙҒА ХАТ
Бүгін сүріп жүрген өмір, шынымен де өмір ме еді,
Жаратпаған шығар босқа құдіретті Тәңір мені.
Жанарымнан аспан құлап, жұлдыз аққан сол бір шақта,
Елестетем жағдайымды беймәлім сол қабірдегі.
Жұмақ лебі, тозақ демі шарпысқанда өмірімде,
Қуандым ба, өкіндім бе бір пенденің көңілінде.
Жүрегімнің түкпіріне жан отымнан шырақ жағып,
Естелігі жоқ есіл күн есе бермей егілуде.
Жолға шыққам іздеп талай жұпары мол жұмақ гүлін,
Сол кездерде дерті басым жүрегімді жұбатты кім...
Ол уақытта жұлдыз аппақ, Ай да жарық болатұғын,
Дүниенің бәрі өзгеріп сала берген бірақ бүгін.
Жанарыммен көріп жүрген шынымен де жалған ба бұл,
Жел өтінде жалғыз қалып жабырқайды арманда гүл.
Тағдырымды Тәңіріме табыстадым талай рет,
Көңілімнің көздерінен кермек жасым тамғанда бір.
Тәңір берген тіршілікте неге адамдар өледі екен,
Кей пендеге жұмыр жердің жарығы да неге бөтен?!.
Аспан деген алыс емес, ол жақта да бір ғұмыр бар,
Қасиетті, қасіретті қара жер де көне мекен.
Кейде бізге әлем мылқау, көрінеді соқыр ғалам,
Бір шырақты өшіре алмай өршеленген нөпір надан.
Жүрегімнің түкпіріне Құдайға хат жазып қойдым,
Ешқашанда еш пендеге сырын ашып оқылмаған.
ЖАН АҢСАРЫ
Айтамын жан мұңымды арнап кімге,
Сайтан ой сансыратты сарнап мүлде.
Сар далада сенделіп сағым қуып,
Күн кешем өз-өзімді алдап күнде.
Шындық болып шертілер шер де бүгін,
Құмығып естілмейді жердегі үнім.
Парасатты ойменен қалғым келсе,
Жеңіп кете береді пенделігім.
Асып кеткен таудай боп күнә бастан,
Тағдыр-ай күн адасқан, түн адасқан.
Бейуақта болмысымды танымай қап,
Кезім көп өз-өзімнен тұра қашқан.
Күн кешерміз жалғанда жанып, күйіп,
Тірліктің тауқыметін танып, түйіп.
Әр күн сайын алданған арман үшін,
Алғым келді жаныма жарық құйып.
Сағым күндер солдырып шырай гүлін,
Жұлдыз жылап түнімен, мұңайды күн.
Есім кетіп жүргенде есем кетіп,
Еске алып жатыр дейсің Құдайды кім...
Таусылмас жырымыз көп, сырымыз көп,
Жарық нұр болса айтамыз тіріміз деп;
Ал, бүгін баян тілеп жолға шықтым,
Тағдыр берген Тәңірдің нұрын іздеп.
ФӘНИ-ШЕР
Жалған дүние пенденің елесі ме,
Өмір, салғың келіп тұр нені есіме.
Жанталасып жүрегің жұмақты іздер,
Мінген кезде келместің кемесіне.
Мұңым қалып, жазбаған жырым қалып,
Руһ ұшып барады шырыл қағып.
Арпалысқан фәниде күйіміз бір,
Бойымызды тұрады діріл бағып.
Тамырымда күнәнің таты қалған,
Тағдырым қателіктен запы болған.
Жасылкөз жын әлемі жетелейді,
Бәрін нұрмен тазартсын хакім Аллам.
Тіршілікте көрсең де құрмет көптен,
Фәни шері жаныңды дірдектеткен.
Мәңгі нұрмен жумасаң кете қоймас,
Көңілімді қайтемін кірлеп кеткен.
Жанына жалған шуақ төккен кімнің,
Жанды егілтер жұпары көктем гүлдің.
Боздап тұрған бейуақта бозым ойлар,
Өкінішін еске сап өткен күннің.
Қанша алтын болса да басың ғаріп,
Тұрсаң да құшағыңа ғасырды алып.
Айдан аппақ бір сәуле үзілгенде,
Барады жүрегімді жасын қарып.
ТӘҢІР ТАҒДЫРЫ
Көшеде беймәлім бір келеді адам,
Көз алдында ескі өмір, көне ғалам.
Бәлкім өзін көрді ма жанарымнан,
Тылсым күймен қарайды неге маған?!.
Беймәлім бір бағытқа барады ма,
Ұқсайтындай жүрегі жаралыға.
Болмысында бұйығы сыр жатқандай,
Шыдамаған өмірдің сабағына.
Тіршілікте мұңсыз жан жоқ та шығар,
Әр адам бұл жалғанға шаққа шыдар.
Әрбір кезде әртүрлі күйге салып,
Бұл фәниде пендесін Хақ та сынар.
Туады мұңнан күй де, шерден өлең,
Көрінбейді екен ғой жерден әлем.
Күздің күрең күнінде бір кезікті,
Одан соң ол пендені көрген емен.
Тірліктің табиғаты тылсым қандай,
Кейде бір Ай жарылып, Күн сынғандай.
Сол түні жиі ақты ақ жұлдыздар,
Көз жасында беймезгіл қыршын бардай.
Шертер солай тұңғиық Тәңір күйін,
Сағат соқса, тозады өмір бұйым.
Қалатыны тірлікте қоңыр мұң мен
Пенделердің көзінде көңіл-күйің...
БЕЛГІСІЗ КҮЙ
Шыр айналып фәнидің ішінде мен,
Шарқ ұрған көңілдің ақ құсын көрем.
Өзге біреу болмай-ақ өлсем дейтін,
Жалғыз мен бе жалғанды түсінбеген.
Көңілдің де бәріне алаң шағы,
Не екенін білмейсің жан аңсары.
Маңдайға мына біздің не жазды екен,
Құдіретті Құдайдың қаламсабы.
Қоштасады тек үнсіз қимай көктем,
Әр естелік көңілді қинайды, әттең...
Белгісіз күй жүректе бебеулейді,
Әуені еш қалыпқа сыймай кеткен.
Жүрек бар мейірімге қанбай қалған,
Жалған бұл, көңіліңді алдайды арман.
Бәрінің бағы менен соры қатар
Тәңірдің тағдырында мәңгі айналған.
Бұл фәниді ешкім де түсінбеген,
Белгісіз күй әлі біз үшін де әлем.
Жүрмін енді тынымсыз бұл жүректі
Жұбата алмай жалғанның ішінде мен.
СҰРАҚ БЕЛГІ?..
Пендемін, бұл жалғанға жылап келдім,
Өмірдің әр күйіне шыдап, көндім.
Есіл дүние есімнен шықпайтұғын,
Таусылмайды тағдырда сұрақ белгің.
Жылдар жылжып жалғанда, айлар өтіп,
Қайдан келдім, барамын қайда кетіп?!.
Тағдырымның алаңын өз-өзіме
Алғанмын бір бітпейтін майдан етіп.
Тіршілігім тати ма тартысуға,
Өзекті шер, кеудемді зар қысуда.
Санамның түкпірінде жан білмейтін,
Шындық хал мен жалған күй шарпысуда.
Арманым бар жалғанда жырақ қалған,
Өшірмесін ал бірақ шырақты Аллам.
Жауап таппай жабығып қалам кейде,
Фәниде қойылған көп сұрақтардан.
Сұрақ белгі, түбіне сыр жасырған,
Сол сұрақтан маңдайға мұң басылған.
Келесі бір ғасырда жауап болар,
Жауапсыз кеткеніңмен бұл ғасырдан.
Тәңірден бар тағдырға сынақ келді,
Жылаған пенделерді жұбатты енді.
Жұбанғанмен тірлікте, қуанғанмен,
Жалғанда жасырынған сұрақ белгі?..
ЖАРЫҚ НҰР АҢСАУ
Тәңірдің тылсымынан сөз келеді,
Бұл фәни бақ пен сордың безбені еді.
Жарық нұр жүрегіме жауып тұрса,
Өлеңнің өле қоймас өз дерегі.
Тағдырыма ой берді Құдай қандай,
Шайыр жүрмес шындықты шын ойланбай.
Өмір сүріп жүргенің өзекті өртеп,
Күле алмай, кейбір сәтте жылай да алмай.
Жалғанға көрсем жанды жайып тағы,
Көңілім кей сәттерді айыптады.
Тағдырда қандай жазу болатынын,
Тылсымды ешкім білмес ғайыптағы.
Жауап тапсақ сауалдың танып түбін,
Көркем күй кешеріміз анық бүгін.
Жүрегімнің ішіне жұмақ салып,
Тәңірім де таратса жарық нұрын.
Күн өтеді көңілді шерге бөлеп,
Жарлық келсе жатсынар жер де кенет;
Елдің көбі пайғамбар болғысы кеп
Жүргенде, фәниге де пенде керек.
Өмір кейде құйын боп құбылады,
Кейде жалған күйге еніп шұғылалы.
Тәңірім танып сүйсе маңдайынан,
Шайыр да ақиқатты шын ұғады.
ШАМ ТҮБІНДЕГІ ШЫНДЫҚ
Өкініш бар өмірдің өзегінде,
Әрбір сәттің салқынын сеземін де...
Өмірдің таусылмайтын жырын айтып,
Өлімнің тұрмыз бүгін кезегінде.
Бір күні көреді өлім мына бізді,
Ұмытармыз ақ көктем,
Бұла күзді.
Тағдырмен тайталасып күн көреміз,
Тіршілікте құшақтап күнәмізді.
Көзге түртіп тұрғанда құлағанды,
Жұбата алмай жүргенде жылағанды;
Қайран өмір жалт берер қайғы болып,
Өлім дейтін аямас сірә адамды.
Қара жердің бетінде қара қайғы,
Тамырыңды тәтті у боп аралайды.
Өмір жалған болғанда фәни дүние,
Өлім шындық боп жанды жаралайды.
Қасірет бар жалғанның жанарында,
Ажал күйі – өмірдің сабағында.
Біздің де есіміміз жазулы тұр,
Бір келетін өлімнің хабарында...
ҚАРА НӘПСІ
Жақсы болсын жалғанның күйі кімге,
Өлу арман өзіңнің биігіңде.
Тамырымды тулатқан қара нәпсі,
Кейде тартып кетеді иірімге.
Тағдырдың кім бойлаған тереңіне,
Анық емес бәрінің дерегі де.
Қызыл, жасыл дүние көз алдымда,
Одан басқа өмірдің керегі не...
Кейбір түнде келеді қиял маған,
Кездер көп кеңістікке сыя алмаған.
Жер бетінде пендедей мұңлық бар ма,
Жалғанда өзін-өзі жиі алдаған.
Кеудесін күрең түсті күдік көмген
Қара нәпсі,
Кіл қақпан құрып берген.
Пенделік көңілім-ай,
Күнә арқалап
Жүрсем де жақсылықтан үміттенген.
Қара нәпсі қалмайды жағаласып,
Ойымды он тарапқа ала қашып.
Өмір деген өтеді екіұдай боп,
Тағдырың түрлі күймен араласып.
Тәңірдің тылсым нұрын термелейін,
Көңілім кейде болар шерге бейім;
Ал, кейде босағада боздап тұрар,
Бұл көрініс барады көрге дейін...
ШЫРАҚ
Саған жетсе бұл фәниде жан ділім,
Сыйлар едім жүрегімнің таң гүлін.
Хақ шырағы жанып тұрса кеудемде,
Бар менің де Тәңір сүйген тағдырым.
Сені көрем көңілдегі айнамнан,
Тағдырым да тылсымыңа байланған.
Тіршіліктің түрлі-түсті сәтінде,
Дидарыңнан адасып қап, қайғы алғам.
Берілгенде ғаламат бір сезімге,
Жылап тұрған көңілім бе, көзім бе?!.
Мың ұмтылып дәргейіңе жете алмай,
Қалып кеткен кездерім көп өзімде.
Пенделерге көрінгенмен жақсы боп,
Күнәм жалын, күйдіретін нәпсім от.
Көкке қарап күбірлеймін түн іші,
Ішімдегі жан дертімді тапшы деп.
Жүрек кешсем дидарыңа жетем бе,
Махаббат бер, көңілімді бекемде.
Өзін-өзі танымайтын жалғанда,
Пенде дейтін мәңгі пенде екен де.
Білген жанға фәниде жоқ жат сұрақ,
Әр тағдырға келеді бір тап сынақ.
Өмір дейтін өлім күйін шертермін,
Өзегімде өшпей тұрса хақ шырақ.
АҚИҚАТ ЖЫРЫ
Жүрегімде жылап тұр иман гүлі,
Жанарыма жалғанның сыйған мұңы.
Тағдырдан таудай күнә төгіледі,
Бұл фәниді амалсыз қиған күні.
Пенде көп, пайғамбар жоқ бұл ғасырда,
Сол баяғы ой мұңдасым, сырласым да.
Жүректегі шындығым шерге айналып,
Қалып кеткен секілді шың басында.
Пенделік еске түссе қорланамын,
Берсе деп тағдырым да оң қабағын.
Көргем талай пенденің бұл тірлікте –
Пайғамбар болғысы кеп сорлағанын.
Иман гүлі – ол мәңгі Тәңір гүлі,
Қасиетін сыйлайды қадір күні.
Ақыретте оранған ақ кебінге,
Қинайды кеп жаныңды қабір мұңы.
Жанарымда жалған тұр жылап, күліп,
Пенделердің көзінде сынақ, күдік.
Періштеге орын жоқ жүрегімде,
Сайтан ойын айтады ұнап тұрып.
Жүрек күйсе, көрінер ғаріп арман,
Көңілде бұл күйік мұң табы қалған.
Пайғамбар да шет қалып, пендесі де,
Құдай болғың келеді... бәрі жалған.
МІНӘЖАТ
Пәк махаббат жүрегімде өлмеген,
Көңілім бар бір кәусарға шөлдеген.
Дүниемді нұрға бөлеп тұрғайсың,
Сырға айналсын кеудемдегі шерлі өлең.
Дидарыңа бола алам ба ғашық құл,
Жақсың болып жүруімді нәсіп қыл.
Өзіңмен бір өмір сүрсем арман не,
Саған жүрек дейтін әлем ашық тұр.
Өзіңменен жарық мынау қара аспан,
Нұрмен, гүлмен, мұңмен ғана жарасқан.
Іздеп сені мың сүрініп, жүз құлап,
Кездерім көп тағдырменен таласқан.
Жүрек күйіп, жаным жылап тұрғаны,
Адам дейтін өз ойының құрбаны.
Ғашық рухы тұрақтаса жүректе,
Жайқалады өмірімнің нұр бағы.
Тіршілікте өзімменен алаңмын,
Өзің барсың түкпірінде санамның.
Сені іздедім құбылысынан әлемнің,
Таптым бірақ тыныштығынан ғаламның.
Жарық қылшы жүрегімді қараңғы,
Жазып берші жанымдағы жарамды.
Тіршіліктен беймаза күй кешкенде,
Дидарыңмен емдейін бір санамды.
ӨМІР ІЛІМІ
Жалған дүние жылайды өлгенде адам,
Қырық түрлі қайғыға көнген далам.
Мұнартқан мұңнан ауыр нәрсе болмас,
Теңселіп тұр тұтастай шерден ғалам.
Тірлікте болжап білген ертеңді кім,
Жұлдыз ағып, Ай жанып, өртенді Күн.
Домбырамның құлағын қырық бұрап,
Шерлі күйдің шындығын шертем бүгін.
Адасып қап Құдайдың асылынан,
Жан күйеді жалғанның жасынынан.
Пенде біткен пәруана секілді боп,
Алыстаған өзінің ғасырынан.
Қобыз шалып егілттім ғаріп күйді,
Жүрек оны ішіне танып, түйді.
Күнәһардың тілінен шыққан зәһар,
Күнәсіздің жанына барып тиді.
Шайырдың табиғаты шерге ғашық,
Қарайтұғын тылсым хәл пердені ашып.
Қара жер бар қайғыны көтеріп тұр,
Енді қайда барамыз жерден асып.
Жалған дүние жылайды тынып іштен,
Шерім биік тірлікте мұңым үстем.
Жағаласып келемін жаным күйіп,
Тәңірі жаратқан әр құбылыспен.
УАҚЫТ
Кеудемде күңіренген күй көп күнім,
Ақынға мұң кешуді үйретті кім...
Күндер аз шуақ берген көңіліме,
Жұлдыз күлген түндер де сирек бүгін.
Таудай болған бұл күнде тарыдай мұң,
Өкінген әр сәтімнің бәрі қайғым.
Айдын көлде сәулесі дірілдеген,
Солғын тартып барады жарығы Айдың.
Қатал уақыт ешкіммен кеңеспейді,
Тағдырмен тіл табысып, тел өспейді.
Жанымның ішіндегі сол бір әуен,
Жалғыз қап жылағандай елестейді.
Көңілде бір алапат басталғаны,
Жүректің жанарынан жас тамғаны.
Жердегі жылғалар да жылап ағып,
Бұлттар да күрсінеді аспандағы.
Бұл уақыт жеңілдетпес жазаңды сәт,
Ғайыпқа қайта оралар ғазалды шақ.
Тән түгілі, тозады тіршілік те,
Тағдыр да көзге ілінбес тозаң құсап.
Тұнып қалған жалғанның жүзі мұңға,
Тәрк етіп қайғысын да,
Қызығын да.
Жан ғана мәңгіліктің күйін шертіп,
Тұрады Тәңірінің құзырында...
ЖАЛҒАНДАҒЫ ЖҰБАНЫШ
Бұл жалғанға жүргенде күнде налып,
Жан мұңымды айтамын кімге барып?!.
Өз ішімнен өзімді іздеп келем,
Көңілімді тағы да бірлеп алып.
Тағдырмен тартысып қап тістенемін,
Өмірдің өртіне ерте түскен едім.
Өлімді жиі еске алып, көп толғанып,
Өңімде қорқынышты түс көремін.
Өзіме өзім кейде майдан ашып,
Жүргендей секілденем Айда адасып.
Тамырымды тылсым мұң торласа да,
Тағдырымнан кетемін қайда қашып.
Жан күйімді жан адам ұқпағасын,
Шер де шер боп жарытпас шықпағасын.
Қара өлеңмен қадірлеп өтеді ақын,
Қара жер дейтін мәңгі құтханасын.
Сезгендей боп көңілдің құсы нені,
Өзгеріп сала берді түсі, реңі...
Еш пенде түсінбеген жан мұңымды,
Қара жер мен қара өлең түсінеді.
* * *
Өмір қалай өзгеше құбылады,
Кейде тұман, ал кейде шұғылалы.
Жаз жаңбыры жауғанда, күз нөсері,
Жаныңның жұмбақ күйін кім ұғады?!.
Ай неге жарық емес баяғыдай,
Қарайды қап-қара түн аяп ұдай.
Тылсым бір тәтті лебі жанды еліткен,
Тамыздың да ақыры таяды ма-ай.
Әдемі күн аңсатты ән сап өткен,
Көңілді тұнық күймен таңсәрі еткен.
Жұлдыздардың жұпарын жоғалтқалы,
Өтті екен нешеме күз, қанша көктем.
Сезім қайда деймін-ау алып-ұшпа,
Кейде өмірдің болғандай бағы қысқа.
Арманшыл күн ақжауын астындағы...
Сағым болған сияқты сағыныш та.
Қара аспанда Ай туды қияқтанып,
Гүлдер сырын айтады жиі ақтарып.
Неге осы көз алдыма елестейді,
Жұлдыздар жылап тұрған сияқтанып.
Мұңды күй боп күмбірлеп күзгі көңіл,
Сол бір күні жан мұңын үзді қоңыр.
Жалғыз қалған сияқты бұл жаһанда,
Өмір деген осы екен...біздің өмір...
КҮЗ. КӨҢІЛ-КҮЙ
Сарғыш өңді, күрең қанат күз келіп,
Бұл ғаламнан ізгі шуақ іздедік.
Көңіл кейде күрсінеді өзінше,
Жүргенменен бар мезгілге біз көніп.
Өмір бірде бәрімізді сынаған,
Қара аспанда аппақ бұлттар шұбаған.
Күнәсі жоқ көктем сәтін сағынып,
Менің көркем күндерім ғой жылаған.
Қапияда құс көзінен тамған мұң,
Көңілге оны сүгірет қып салғанмын.
Жаңбыр жауып тұрған кезде о тоба,
Жетім күйі түседі еске жалғанның.
Адамзат та, ақындар да жетім-ді,
Не күйге де қуанды әлде өкінді.
Жүрегімде мөлдірейді бір тамшы,
Бұл жалғанның жалқы күйі секілді.
Енді келіп еркелетпес бізді өмір,
Біз жүрген жер болар ма екен ізгі өңір.
Жүрегімді жұбатқанмен, бәрібір
Жанарымды жауратады күз-көңіл...
АҚ ПЕН ҚАРА
Өмір сенің өзегіңде бәрі бар,
Тамырымда толқып жатқан мың түрлі ой.
Адам бәлкім қуаныштан қамығар,
Ал, қайғыдан күлуі де мүмкін ғой.
Тағдырымда жауабы жоқ сан сұрақ,
Кейде ауыр түс көргендеймін тамұқта.
Жүрегімнен жалған тұрар тамшылап,
Өз-өзімді танымайтын қалыпта.
Жұмағында жүргендейсің жалғанның,
Асығасың ақ гүлі бар көктемге.
Мен өмірді өлең деп қап алдандым,
Бірақ оны басқаша ұғар көп пенде.
Сағыныш бар өшпейтұғын санамнан,
Өмір дейтін мен үшін бір жыр еді.
Пенделер көп айнымайтын адамнан,
Түрі ұқсаса, ұқсамайтын жүрегі.
Дәруіш боп дала кезгің келеді,
Маңдайыңнан тағдыр иісі бұрқырап.
Жаным кейде жанып азап шегеді,
Шерім жатар шыңырауда шырқырап.
Әр уақыттың өртейтіндей назасы,
Жүрегіңнен өсіп шығып жалқын гүл.
Адам да бір жаратылыс, жазасы –
Бәрінен де ауыр...тағдыр бәлкім бұл.
* * *
Тағдыр өзі сайлап қойған тұғырын,
Пенде де бір жаны күйген шерменде.
Адам Атадан басталған ғұмырым,
Аяқталар ақырзаман келгенде.
Қайырғанда өмір дейтін ұлы әнді,
Тәңірімнен мөлдір шуақ тіледім.
Бұл жалғанға жасырған көп күнәмді,
Құдай менен өзім ғана білемін.
Ойымда бар Құдіреттің сауалы,
Әр күн сайын жүретұғын таң қылып.
Оған менің жүрегімнің жауабы,
Жанымда тұр шырақ сынды мәңгілік.
Арпалысып жүргенменен көп пенде,
Құдай бірақ айыбыңды ашпайды.
Жүрегіңе жарық жұлдыз жеткенде,
Қиялыңды қиыр шетке бастайды.
Өте берер өтіп жатқан жалғаным,
Жанарыңмен жағаласып сұмдық кіл.
Жүрегіңде тамшы жастың қалғанын,
Бұл тағдыр да көтере алмас, шындық бұл.
Ғарасатты, парасатты ғалам бар,
Өкініш бар ұлы өмір жолында.
Өз үкімін өзі жазып адамдар,
Өзі соны орындайды соңында.
* * *
Түсініксіз күй бар сынды адамда,
Ұғына алмай жүрген жай көп ғаламда.
Көңіліңде белгісіз сәт бұйығып,
Сағыныш та жетімсіреп санаңда.
Жарық көшіп жатқандай ма жүректен,
Сол жүректе әлсіз сезім дір еткен.
Бір жұмбақ күй тыным бермей жаныңа,
Құтыла алмай өзіңдегі түнектен.
Әлдекім кеп қара қобыз шалғандай,
Әлдебіреу түрлі әуенге салғандай.
Өзің жоқтай күй кешесің кей сәтте,
Бұл жалғанда жаның ғана қалғандай.
Түсініксіз жай арбаса көзіңді,
Белгісіз бір күй алдаса сезімді.
Бұл фәниде тәнің ғана қалғандай,
Тағдырыңды танымайсың, өзіңді.
Жетім ой көп, жауабы жоқ бәрінің,
Тамырыңды толқытқандай тағы мұң.
Түсініксіз түнегіңді түрсең бір,
Тауып алып жалғанның нұр жарығын.
